Back to top

Van Bagdad naar Brussel: na een lange reis een baan bij het Huis van de Europese geschiedenis

De bezoekers van het Huis van de Europese geschiedenis worden verwelkomd door een expositieteam met een unieke internationale samenstelling. Het team telt 34 nationaliteiten en er worden in totaal 27 verschillende talen gesproken (een van de medewerkers spreekt maar liefst zeven talen)! Lees hier het levensverhaal van onze nieuwste medewerker Abbas...

Ik ben geboren en getogen in Bagdad, Irak, waar ik Engels en kunst heb gestudeerd. In 2011 kreeg ik een baan als vertaler voor het Amerikaanse leger. In juli van datzelfde jaar verhuisde ik naar Ankara, Turkije, waar ik voor een bedrijf werkte en me bezighield met vertalingen en visumaanvragen. Vijf jaar lang heb ik asiel proberen aan te vragen in Turkije, maar mijn aanvraag werd maar niet in behandeling genomen. Uiteindelijk ben ik in 2016 naar België verhuisd, waar ik een permanente verblijfsvergunning kreeg en op zoek ging naar werk.

Om eerlijk te zijn was mijn belangrijkste criterium bij het zoeken naar werk dat Engels de voornaamste werktaal zou zijn. Ik ging een beginnerscursus Frans volgen bij het Centre Public d'Action Sociale (CPAS) en tijdens een van onze lessen brachten we met onze groep een bezoek aan het Parlamentarium. Toen ik hoorde dat er Engels werd gesproken met buitenlandse bezoekers, vroeg ik me af of ik daar misschien zouden kunnen werken. Dit zei ik tegen onze docente Élodie, die navraag deed bij de receptie en ervoor zorgde dat ik het e-mailadres kreeg van het bureau voor museumpersoneel.

Ik solliciteerde onmiddellijk en stuurde vijftien aanbevelingsbrieven van het Amerikaanse leger mee met mijn sollicitatiebrief en cv. Na een aantal sollicitatiegesprekken te hebben gehad werk ik nu voor het Huis van de Europese geschiedenis.

Ik vind een bezoek aan het museum een echte aanrader, in het bijzonder voor niet-Europeanen: zij zullen van alles ontdekken dat ze op school nooit hebben geleerd. Zo vind ik het beeldmateriaal van de sectie "Europa in puin" op de derde verdieping echt indrukwekkend. Aan de ene kant zien we dood, vernieling en verhongerende burgers, terwijl dictators zoals Stalin en Hitler aan de andere kant straffeloos lijken te handelen.

Kortom, ik ben erg blij met mijn baan en hoop dat dit het begin is van een lange loopbaan in de museumsector in Brussel. Wel hoop ik snel te kunnen worden herenigd met mijn gezin. Ik heb twee dochters – Retaj en Layla – en ik heb hen sinds november 2016 niet meer gezien.